Ktoś o kim myślę...

 Czy kiedykolwiek spotkałeś dziewczynę lub chłopaka, którego nigdy nie zapomniałeś? Kogoś, kto wywarł na tobie tak trwałe wrażenie, że nigdy go nie zapomnisz?

Kiedy byłem w czwartej klasie, poznałem dziewczynę o imieniu Erika... Podkochiwałem się w niej jeszcze w szkole. Wiedziałem, że nigdy nie będzie chciała faceta takiego jak ja, więc pomyślałem, że może powinienem spróbować się z nią zaprzyjaźnić. Nie byliśmy sobie bliscy, ale byliśmy wystarczająco dobrymi przyjaciółmi.

Kiedy poszliśmy do gimnazjum, nie widywaliśmy się tak często, a nasze grupy znajomych nie dogadywały się najlepiej. Nadal próbowałem się z nią skontaktować i od czasu do czasu pisać do niej na Facebooku, a czasami dostawałem odpowiedź...

Potem, w liceum, w ogóle nie rozmawialiśmy... wcale... Poznałem nowe dziewczyny, miałem mnóstwo znajomych, z którymi się spotykałem, tak jak ona. Ale nigdy o niej nie zapomniałem. Przez całe liceum uważałem Erikę za niesamowitą.

Lata później zaczęła przychodzić do sklepu, w którym pracowałem. Przychodziła co jakiś czas, a uczucie, które do niej czułem, było wciąż tak silne, jak wtedy, gdy zobaczyłem ją po raz pierwszy w czwartej klasie. Chciałem jej powiedzieć, co czuję, ale nie potrafiłem zdobyć się na odwagę, żeby to przyznać. Myślałem, że może to uznać za dziwne, a ja nie chciałem zepsuć naszej przyjaźni.

Wciąż o niej od czasu do czasu myślę. Nie rozmawiałem z nią od lat i zastanawiam się, jak jej się układa życie. Widziałem ją raz czy dwa na Tinderze, którego przesunąłem w prawo, lol, ale jestem pewien, że inni faceci mnie zagłuszają.

Wiem, że nigdy tego nie zobaczy, a ponieważ zrezygnowałem z mediów społecznościowych, prawdopodobnie nigdy nie dowie się o tym blogu. Tak czy inaczej, życzę jej wszystkiego najlepszego i zawsze będę o niej myślał jako o szczęśliwej części mojego życia.

Sylwester

Rok 2025 dobiega końca. Ten rok był pełen wydarzeń, a co ważniejsze, wiele sobie uświadomiłam. Nie wiem, co przyniesie mi rok 2026, ale wiem, że będę szczęśliwsza.

Śledzę statystyki mojego bloga. Wielu z Was mieszka w Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii. Moim językiem ojczystym jest angielski, ale celowo publikuję po polsku, ponieważ się go uczę. Jeśli chcielibyście, żebym częściej publikowała po angielsku, dajcie znać!

A propos, chcę, aby ten blog stał się miejscem naszej rozmowy. Chętnie poznam Wasze opinie!

W każdym razie życzę Wam wszystkim Szczęśliwego Nowego Roku i oby rok 2026 był pełen nowych doświadczeń i możliwości!

Przyjaciele

 Mam nadzieję, że wszyscy mieli wspaniałe święta!

Przeglądałem dane, które wyeksportowałem z Facebooka przed usunięciem konta i znalazłem film z 2011 roku. Gdy miałem 10 lat, opowiadałem w nim o tym, jaki byłem „głupi” i jak nikt mnie nie lubił.

Zaciekawiło mnie, że wtedy wykazywałem oznaki depresji. Sposób, w jaki mówiłem, jak postrzegałem siebie i jak to publikowałem na Facebooku, żeby może zwrócić na siebie uwagę… dziś jest to dla mnie po prostu niewiarygodne.

Miałem przyjaciół w podstawówce, ale nie wiem, czy byli to „prawdziwi” przyjaciele, czy po prostu uważali mnie za zabawnego i było im mnie żal. Chyba nigdy się nie dowiem. Ale dziś mam trzech przyjaciół. I to mi wystarcza. Znaczą dla mnie wszystko i nie mógłbym prosić o nic więcej.

Myślę, że morał tej historii jest taki, że nie ma znaczenia, jak postrzegają cię inni ani ilu masz przyjaciół, liczy się znalezienie kogoś lub grupy ludzi, z którymi lubisz przebywać. Liczy się nie liczba ludzi, ale to, jak się przy nich czujesz.

Wigilia

 Jest Wigilia i w tym roku ja i moja rodzina nie mamy żadnych ozdób. Nie ma choinki, nie ma światełek, nie ma niczego. Święta w moim domu nie mają już większego znaczenia. Mój ojciec choruje na demencję, a każda zmiana w otoczeniu powoduje u niego dezorientację, która często kończy się kłótniami… z moją mamą i ze mną.

Z jednej strony w ogóle mi nie przeszkadza to, że nie dekorujemy domu. W naszej sytuacji byłaby to po prostu strata pieniędzy. To tylko przedmioty, które trzeba później zdemontować i schować. Z drugiej strony czuję pewien smutek, patrząc na naszą rodzinę jako całość. Nie mamy dalszej rodziny, z którą moglibyśmy spędzać święta, nie mamy przyjaciół, którzy mogliby do nas przyjechać. Jesteśmy tylko my: ja, mama i tata.

Ale ostatecznie liczy się to, jak spędza się święta. Jeśli sama obecność i bycie razem jako rodzina wystarcza, to żadne dekoracje nie są w stanie tego ulepszyć.

Nie wiem…

 Mój najlepszy przyjaciel ukończył studia w zeszłym tygodniu i jestem z niego niesamowicie dumny. Podczas ceremonii wręczenia dyplomów zacząłem myśleć o tym, jak bardzo jestem w tyle w porównaniu z moimi starymi kolegami z klasy. Większość z nich ukończyła studia z co najmniej jednym dyplomem, może założyła rodzinę, a nawet zdobyła „sławę”. Ja jednak nic z tego nie zrobiłem. Spędziłem pięć lat swojego życia pracując w sklepie detalicznym, który nie doceniał mnie ani mojej pracy. Jasne, poznałem wielu ludzi i musiałem stawić czoła przeróżnym sytuacjom, ale po odejściu z tej pracy w złej atmosferze zostałem z niczym.

To uczucie prześladuje mnie za każdym razem, gdy dostaję odmowę pracy (ponad 550 aplikacji). Czuję się uwięziony. A ponieważ koszty edukacji są całkowicie nieosiągalne (nie kwalifikuję się do kredytu studenckiego, to długa historia), utknąłem w tym kręgu nicości. Próbowałem założyć kanał na YouTube poświęcony psychologii, ale mam wrażenie, że nikogo nie obchodzi moja praca. Więc… teraz… po prostu siedzę i myślę o tym, jak stać się lepszym człowiekiem i mam nadzieję, że uda mi się wrócić na ścieżkę, która przyniesie mi sukces.

Witam!

Postanowiłam zniknąć z mediów społecznościowych. Po prostu przestałam widzieć w tym sens. Mam troje prawdziwych przyjaciół i szczerze mówiąc nie obchodzi mnie, co robią inni. Na razie będę więc pisać tylko tutaj. To jest przestrzeń wyłącznie dla mnie. Jeśli kogoś to zainteresuje, super, miło mi. Witam! Sama jeszcze nie wiem, o czym dokładnie będę pisać, ale na pewno będę się tu dzielić różnymi przemyśleniami i nowinkami.